Vraag 1: Kun je mij boeken over hoogbegaafdheid aanraden om te lezen?

Dat vind ik geen makkelijke vraag. Wat ik een probleem vind is dat de meeste boeken over hoogbegaafdheid veel aandacht besteden aan het feit dat het een probleem is, terwijl ik nou juist graag mensen de positieve kant wil laten zien en ze wil laten groeien. Hoogbegaafdheid is geen probleem, je moet er alleen mee leren omgaan en sommige zaken gaan accepteren zoals ze zijn. Veel andere boeken zijn geschreven vanuit de persoonlijke situatie van een hoogbegaafde. Meestal gaan ook die boeken over de pijn die ze geleden hebben en dat vind ik ook niet echt aanraders, misschien interessant om te lezen, dat wel. Ook gaan veel boeken voornamelijk over de intelligentiekant van hoogbegaafdheid, over leren, kunnen en prestaties. Voor mij is dat weinig belangrijk meer. Ik zie het leven en hoogbegaafdheid als een proces, een voordurend leerproces waarin je vooral tot doel hebt jezelf steeds beter te leren kennen. De rest zijn oefenomstandigheden om dat te doen.

Als ik echt moet kiezen dan ga ik voor: The gifted adult van Marie-Elaine Jacobsen, Hoogbegaafd Dat zie je zo! van Maud Kooijman en Hoogbegaafd, nou èn! van Wendy Lammers van Toorenburg. En natuurlijk het werk van Annemarie Roeper, waar de Roeper School in Detroit en de hoogbegaafdenafdeling van het Olympus College, waar ik de initiatiefnemer van ben, op zijn gebaseerd.

Vraag 2: Op school willen ze dat ik mijn kind laat testen om te bewijzen dat het hoogbegaafd is, wat moet ik daarmee?

Mijn eerste vraag is altijd: hebben ze je kind al wel eens goed geobserveerd? Door observatie kom je namelijk al heel veel te weten en dan weet men ook veel beter waar de vragen nou eigenlijk liggen. De bevindingen kunnen in overleg met jou als ouder en eventueel met een andere deskundige op het gebied van hoogbegaafdheid bekeken worden. Ik ben geen voorstander van testen omdat de uitkomsten helemaal niet zo zeker zijn als waarvoor ze gebruikt worden. Voor mij was er wel een omslag toen de juffrouw vroeg of ik mijn kind wilde laten testen om te bepalen tot hoe ver ze konden gaan. Dat was voor mij een heel ander uitgangspunt dan het ‘bewijs’ te moeten leveren.
Helaas zijn nog veel scholen niet bereid aanpassingen te maken wanneer er niet is vastgesteld dat je kind hoogbegaafd is, je zult dus in veel gevallen wel moeten. Zorg dat je eerst een intakegesprek hebt met degene die gaat testen. Vertrouw je hem of haar? Heb je het gevoel dat men echt verstand van zaken heeft? Voor het testen werk ik alleen samen met Karin Monster uit Wijchen www.kinderpraktijkwijchen.nl en Corrie van Buuren uit Ter Aar www.epp-teraar.nl.

Vraag 3: Ik loop steeds weer tegen het feit aan dat ik na 3 jaar uitgekeken ben op mijn baan…

Welkom bij de club! Hoe vervelend ook, vrijwel alle hoogbegaafden lopen hier tegenaan. Aan een CV kan ik vaak al heel veel zien. Juist doordat je hoogbegaafd bent heb je steeds de behoefte aan nieuwe uitdagingen. Nu begrijp ik waarom ik als kind het heel leuk vond om bij sommige mensen op bezoek te gaan. ‘Dan moet ik mijn hersenen tenminste weer eens laten kraken’, zei ik letterlijk, al besefte ik totaal niet hoezeer het klopte. Wij zijn geen mensen om gedurende langere tijd op één plek te zitten, tenzij je die plek gevonden hebt waar jij je hart hebt liggen. Wij groeien van uitdagingen, van puzzels, van nieuwe omstandigheden. De enige remedie is een baan vinden waarbij je zeer regelmatig nieuwe mogelijkheden tot je beschikking hebt, nieuwe taken aan je functie kunt toevoegen en oude taken overdragen. Daar zijn er niet zo heel veel van… Ook het aspect van omgang met collega’s speelt natuurlijk een rol.
Verzetten heeft niet zoveel zin. Ga op zelfonderzoek uit, bekijk waarom het je ergens niet (meer) bevalt, leer er van en ga op zoek naar iets wat (nog) meer bij je past.